บทนำ
เรื่องในอดีตที่มีรสชาติหวานที่ซ่อนไปด้วยความขมถูกเก็บเป็นความลับมานานแสนนาน นกน้อยในกรงทองโบยบินหนีออกไปโดยไม่มีคำร่ำลา หัวใจที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหาไม่เคยได้รับการเยียวมานานหลายปี แต่ในวันนี้แม่นกน้อยอยู่ตรงหน้ามีเหรอจะลังเลที่จะคว้ามากอดไว้แนบแน่น
เจอกันอีกครั้งอย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้อีก
เขาไม่มีวันโดนทิ้งอีกแน่
"ไม่เจอกันนานเลยนะ"
"คุณวาดิม!!"
"ฉันเจอเธอแล้ว เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก"
คุณวาดิม รชา -
เรื่อง เสี่ยเบลคลั่งรัก
บางครั้งพรหมลิขิตก็กวนส้นตีนเกินไปถึงให้เราเจอกันในจังหวะเหี้ยๆตลอด!!
เจอกันครั้งแรกเพราะเข้าห้องน้ำผิดแถมอ้วกแตก เจอกันครั้งที่สองล้มคะมำตัวคลุกฝุ่นจนมอมแมม
และนี่ยังไม่รวมความเสี่ยงติดคุกด้วยข้อหาพรากผู้เยาว์ด้วยนะ
"หนูมีแฟนรึเปล่า? "
"ไม่มีค่ะ"
"แล้วมีใครมาจีบไหม? "
"ก็มีบ้างแต่ว่าเป็นรุ่นพี่ไม่ก็เพื่อนกันเอง หนูชอบคนโตกว่าเลยยังไม่คบกับใครสักคน เสี่ยเบลถามทำไมเหรอคะหรือว่าเสี่ยกลัวหนูมีปัญหากับแฟนเพราะมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวแบบนี้"
"เสี่ยกลัวว่าหนูจะมีแฟนต่างหากล่ะ"
[ เสี่ยเบล Vs. เอย ]
บท 1
ปลายนิ้วเกลี่ยเบาๆที่รอยแผลเป็นตรงหน้าอกข้างขวาด้วยหัวใจที่วูบไหวอีกครั้ง ผ่านมาสามปีแล้วแต่ไม่เคยลืมเหตุการณ์ในครั้งนั้นเลยแม้แต่นาทีเดียว เขาถูกลอบทำร้ายและโดนยิงก่อนที่รถจะตกหน้าผาไป ในวินาทีนั้นรู้ได้ทันทีว่าต้องตายในซากรถใต้น้ำแล้ว แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับเจอเด็กอายุราวๆสิบห้าปีนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลเล็กๆแห่งหนึ่ง เพียงไม่กี่นาทีเธอตื่นขึ้นมาพร้อมยิ้มกว้างให้อย่างสดใส
วินาทีนั้นแหละที่เขาตกหลุมรักเข้าอย่างจัง
ความรักที่ไม่ควรเกิด
เธอเล่าให้ฟังว่าไม่ได้เจอขาเพราะความบังเอิญ แต่เพราะวันนั้นเห็นว่ามีรถขับตกเขาลงมาเลยขับขับเรือไปดูทันทีและกระโดดลงไปในน้ำก่อนที่รถจะจมหายไป เธอหาทางงัดกระจกได้แล้วดึงตัวเขาออกมาขึ้นเรือ จากนั้นถึงขับรถมาส่งโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดซึ่งมันก็แค่โรงพยาบาลเล็กๆธรรมดาทั่วไป หลังจากผ่าตัดและตรงตรวจเช็คอาการเรียบร้อยแล้วว่าปลอดภัยเลยเข้ามาดูก่อนจะกลับ แต่เพราะว่าง่วงเลยเผลอหลับไป
เธอจะโทรบอกญาติให้มารับเขาที่โรงพยาบาล
มุกความจำเสื่อมนั้นหลอกเด็กได้
หลังจากนั้นเขาก็ขอไปอยู่กับเธอในช่วงที่คิดอะไรไม่ออก เขาอ้างเรื่องความปลอดภัยเพราะเห็นชัดว่าโดนทำร้ายมาอย่างหนัก เธอในตอนนั้นยังเด็กมากเลยเชื่อแล้วพาเขาไปที่บ้านพักหลังเล็กที่อยู่ในสวน ส่วนตัวเธออยู่บ้านอีกหลังที่ไม่ได้ไกลมากเท่าไร เขาขายแหวนเพชรและนาฬิกาหรูที่ติดตัวมาในราคาต่ำมากกว่าราคาที่มันควรจะได้เพื่อเธอจะได้ไม่ต้องสงสัยในเงินทองที่มีใช้ในช่วงนั้น เขาให้เธอไปแทบทั้งหมดและพยายามซับพอร์ตเธอทุกอย่างที่ต้องการ เรื่องของเขาถูกเก็บเป็นความลับอยู่นานนับเดือนโดยไม่มีใครรู้หรือสงสัยด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันนั้นเธอคือนกน้อยในกรงทองของเขา
จนกระทั่งวันหนึ่งที่ความลับแตก
เขาฆ่าคนต่อหน้าเธอ
เด็กคนนั้นวิ่งหนีไปด้วยความตกใจขวัญผวาอย่างหนักและหลังจากนั้นเขาไม่เคยเจอเธออีกเลย ข่าวที่ได้รู้ในเวลาไม่กี่นาทีต่อจากนั้นคือบ้านหลังใหญ่ไฟไหม้และเจอศพที่กลายเป็นตอตะโกนแล้ว สาเหตุไฟไหม้นั้นมาจากไฟฟ้าลัดวงจรซึ่งเขาได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้วพบเจอความผิดปรกติ แต่คนที่ทำนั้นมีฝีมือสูงมากถึงได้แนบเนียนจนแทบไม่มีหลักฐานอะไรเหลือทิ้งไว้เลย
เขาสั่งคนตามสืบประวัติของเธอ
แต่ไม่มีเลย
เด็กอายุแค่สิบห้าปีควรจะมีข้อมูลหลายอย่างให้สืบแต่ทุกอย่างนั้นว่างเปล่า ชื่อที่เขารู้จักก็ไม่มีคนในระแวกนั้นรู้จัก โรงเรียนแถวนั้นไม่มีเธอเป็นนักเรียน ร้านค้าต่างๆที่มีกล้องวงจรปิดก็ไม่เคยบันทึกภาพของเธอได้เลยด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่รู้คือบ้านหลังนั้นทำประกันวงเงินสูงมาก อยู่กับทั้งหมดสี่คนคือพ่อ แม่ ลูกชายและลูกสาว ญาติที่ได้รับผลประโยชน์นั้นอยู่ต่างจังหวัดที่เข้ามาจัดการเรื่องนี้ก่อนจะขายบ้านและที่ดินในราคาสูงพอสมควร แต่เพราะอยู่ในพื้นที่ทำเลดีเลยขายได้ราคางาม หลังจากนั้นญาติคนนั้นก็ย้ายไปอยู่เมืองนอกถาวรและไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย
ผ่านมาสามปีแล้วสินะที่ตามหาเธอ
ในตอนนี้น่าจะอายุสิบแปด
“คุณวาดิมรถพร้อมแล้วครับ”
“สายของเราแทรกแซงเข้าไปแล้วใช่ไหม?”
“เรียบร้อยครับ งานนี้เราน่าจะจับตัวมันได้สักที”
“รอยแผลนั่น…ไม่เชื่อว่าจะรอดมาได้”
“ฉันไม่มีวันพลาดอีกครั้งแน่นอน”
คืนนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่างานประมูลที่จัดขึ้นในรอบหลายปี คนที่เข้าร่วมล้วนได้รับบัตรเชิญและไม่เชิญคนนอกเด็ดขาดเพื่อความปลอดภัย ส่วนใหญ่ของที่จะประมูลนั้นมักจะได้มาผิดกฏหมายและช่วงท้ายก่อนจะปิดนั้นจะมีผู้หญิงมาให้ร่วมประมูล เขาไม่ค่อยชอบไปงานแบบนี้แต่เพื่อตามเอาตัวเป็นเหยื่อล่ออดีตคู่หมั้นที่ทรยศความไว้ใจและหักหลังกัน แต่ว่าเธอไม่ใช่ตัวบงการ เธอก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมนี้เท่านั้น
ในระหว่างที่คนในงานกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแต่เขากลับเบื่อหน่าย เขาเดินออกมาหาที่สงบแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อเอาสารแห่งความสุขพร้อมกับพ่นควันออกไป เปลวไปสีส้มแดงแผดเผาช้าๆในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆเกี่ยวกับการเคลียร์ปัญหาที่ยืดยาวมานานมาก
เด็กคนนั้นกำลังเดินมาทางนี้
โตขึ้นมากเลยนะ
เรื่องในอดีตที่มีรสชาติหวานที่ซ่อนไปด้วยความขมถูกเก็บเป็นความลับมานานแสนนาน นกน้อยในกรงทองโบยบินหนีออกไปโดยไม่มีคำร่ำลา หัวใจที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหาไม่เคยได้รับการเยียวมานานหลายปี แต่ในวันนี้แม่นกน้อยอยู่ตรงหน้ามีเหรอจะลังเลที่จะคว้ามากอดไว้แนบแน่น
เจอกันอีกครั้งอย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้อีก
เขาไม่มีวันโดนทิ้งอีกแน่
"ไม่เจอกันนานเลยนะ"
"คุณวาดิม!!"
"ฉันเจอเธอแล้ว เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก"
บทล่าสุด
#101 บทที่ 101 เสี่ยเบลคลั่งรัก ( จบ )
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#100 บทที่ 100 เสี่ยเบลคลั่งรัก 100
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#99 บทที่ 99 เสี่ยเบลคลั่งรัก 99
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#98 บทที่ 98 เสี่ยเบลคลั่งรัก 98
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#97 บทที่ 97 เสี่ยเบลคลั่งรัก 97
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#96 บทที่ 96 เสี่ยเบลคลั่งรัก 96
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#95 บทที่ 95 เสี่ยเบลคลั่งรัก 95
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#94 บทที่ 94 เสี่ยเบลคลั่งรัก 94
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#93 บทที่ 93 เสี่ยเบลคลั่งรัก 93
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026#92 บทที่ 92 เสี่ยเบลคลั่งรัก 92
อัปเดตล่าสุด: 2/4/2026
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













